Sander onderweg op wereldreis

Internet is nog steeds erg duur en houdt t daarom dus kort.
Ik ben na ongeveer 2600 km eindelijk in Alice Springs aangekomen.
 
The great central road koste iets meer tijd dan verwacht door de tegenwind en de uitnodigingen die ik onderweg kreeg. Mn bagagedrager is een aantal keren afgebroken, wat ik niet kon laten lassen, dus dit hangt nu provisorisch aan mijn voorvork. Het lijkt het goed te houden.
 
Paar dagen terug de koudste dag sinds 1966 gehad en er is vele regen gevallen.
Zoveel dat alle dirttracks onbegaanbaar zijn en ik moet mijn hele plan aanpassen.
Het kan 1 tot 2 weken duren voordat deze tracks weer begaanbaar zijn. mits er niet meer regen valt. En er zit meer aan te komen. Dat betekent voor mij dus veel asfalt km. en vele km's om fietsen
 
The Ayers Rock and the Olga's waren natuurlijk erg mooi om te zien en ook de Kings Canyon. Helaas begon het te regenen op de dag dat ik 200 km onverhard moest gaan fietsen en kwam ik vast te zitten in de modder. Gelukkig heb ik een lift kunnen krijgen in een zeer luxe comfortabele  jeep. Toch kwamen we nog 3 keer vast te zitten en bij n andere jeep was de trailer afgebroken. Wellicht dat ik over een maandje of 2 terug kom om het gemist stuk te fietsen. Tegen die tijd zal de modder wel weg zijn.
 
Tijd om verder te gaan nu, foto's stuur ik later op de dag door.
 
Groet
 
Sander

Bij toeval heb ik nu de mogelijkheid om te internetten.
Ben 6 dagen geleden uit Laverton vertrokken en heb al die dagen aan de verkeerde kant van de weg gefietst omdat het wegdek aan die 'verkeerde kant' van betere kwaliteit was. Minder zand, wasbord en vaak een hardere ondergrond. Zodoende is die verkeerde kant van de weg eigenlijk de goede kant om te fietsen. Veel verkeer is er niet, iedere dag 10 auto's en/of roadtrains.Dus een probleem is het niet.

Het onverhard fietsen bevalt uitstekend, lange afstanden van 200 tot 300 km tussen 2 roadhouses in. Daar tussen zijn er geen faciliteiten om voorraden in te slaan. Zo fiets ik iedere keer met grote voorraaden eten en drinken voor 3 dagen. Dat maakt het zwaarder, maar de meeste moeite heb ik met de tegen wind. Met moeite haal ik iedere dag 90 tot 100 km. Het zijn lange dagen waarbij ik op zonsopgang van start ga (rond 0600) en n uur voor zonsondergang stop ik met fietsen (rond 16.30). Slechts 1 dag was er weinig wind en op het eind vd dag wind in de rug. Die dag haalde ik met gemak 140 km op n onverharde weg. Dat scheelt en komt mooi uit. Dat blijkt wel de volgende dag als ik maar 80 km hoef te fietsen. 

Hier ontmoet ik een paar mensen die mij uitnodigen om bij hun de nacht door te brengen en ik mag zo lang blijven als ik wil. Zij werken in de Aboriginal Community (Warborton) waar ze n leuk optrekje hebben en waar ik mij gelijk thuis voel. Heel relaxte en gastvrij allemaal. Graag wil ik vandaag verder fietsen, maar het bevalt hier zo goed dat ik besluit om nog n dagje te blijven hangen en te genieten van alle dingen om mij heen en vd uitnodigingen die ik heb gekregen. (Eigenlijk heb je een speciaal permit nodig om in deze community te komen, deze heb ik niet, maar niemand die zich er om bekomert, of uberhaupt al controleerd).

Zometeen ga ik naar de basisschool en ik moet daarom nu ook weer stoppen. Over een km over 500 ben ik bij Uluru en dan nog een paar honderd en dan zit ik alweer in Alice Springs. Tijd vliegt voorbij, alhoewel de km soms lang duren is het wel puur genieten van het fietsen in the outback, kamperen, iedere dag het zelfde eten, de zeer vriendelijke en uiterst behulpzame bevolking. Ik vind het nu al jammer dat ik maar een visum voor 6 maanden heb. Ik houdt het hier wel uit, ik hoop mijn fiets ook, want de bagagedrager is al 2 keer afgebroken nu. Waarschijnlijk kan ik hier die bagagedrager laten lassen en kan die er weer even tegen aan, voor zolang het duurt. Na 4 keer gebroken te zijn is die toch wat fragiel geworden.

Groet, Sander

No worries!
Een standaard uitdrukking hier in Perth of Australie, misschien ook wel alleen in de Westelijke Provincie.

Zojuist heb ik mijn permit ontvangen, dus kan ik zonder problemen door de Outback naar Alice Springs fietsen. Wanneer ik de medewerker vertel dat ik op de fiets ga, reageert ze iig niet met die standaard uitdrukking. In plaats daarvan moet ik een papier ondertekenen dat ik deze tocht op eigen risico doe en dat ik verantwoordelijk ben voor mijzelf en dat ik niemand anders iets kan verwijten als ik in grote problemen krijg of kom te overlijden.

Ondertussen biedt ze mij thee aan, en geeft ze mij 2 bananen. Ik denk dat ze het mij te doen heeft, dat ik deze weg wil gaan fietsen.

Eigenlijk had ik dit permit pas na 20 juni kunnen krijgen, maar na wat aandringen is het niet binnen 3 dagen klaar, maar dezelfde dag nog!   Hoe geweldig!

Daarnaast liggen mijn andere permits op mij te wachten in een plaatsje waar ik straks doorheen gefietst kom. Heb geen oponthoudt of niks. Het permit is ook geen 3 dagen geldig, wat standaard is voor de 4wd jeeps, maar liefst 10 dagen! Helaas is de ingangsdatum op 27 juni en zal ik daar pas rond 10 juni aankomen. Gelukkig staat er op het formulier dat ik de datum kan veranderen, dus morgen ga ik hier gelijk achteraan.

Dan nog wat kleine dingetjes afstellen aan de fiets, nodige spullen kopen voor onderweg.
Gaspatronen, brandstof voor mijn brander. diepvriesmaaltijd uit de buitensportzaak voor noodrantsoen. zonnenbrand creme etc etc.
Alles lijkt nu ineens heel snel te gaan.
Ben gisteren pas aangekomen in Perth, en overmorgen dus al echt op weg naar de Outback. Gelukkig heb ik nog een km of 1000 te fietsen voor ik daar ben, dus dat is een mooie training.

Alles hier in Australië is zo anders als in de vorige landen die ik gezien heb. Nu valt mij het grote verschil pas weer op.
Sta ineens stil bij kleine dingetjes die ik onderweg zie. Het is ook wennen aan de schone straten, de vuilnisbakken, de rust.
De verkeersregels, en waar moet ik mijn fiets nu wegzetten? Fietshelm is verplicht om te dragen, en wie weet wat allemaal nog meer.
Veel regeltjes, en hoge prijzen. Geld gaat er snel doorheen. Voor mijn gebit is het misschien wel goed, want nu drink ik voornamelijk water en geen liters koude frisdrank meer. Moet dus ook weer zelf gaan koken, dan mis ik dat gemak uit Z-o Azie wel.

De komende weken/ maanden moet ik mijn eigen eten en drinken weer als vanouds op de fiets meesjouwen. Water filteren, eten koken, lekker in mijn tentjes slapen, geen verkeersoverlast, lekker buiten zijn en heerlijk fietsen over geasfalteerde en vooral veel ongeasfalteerde wegen. Heb er zin in! En dat is maar goed ook want het wordt een lange tocht.

In Alice Springs meld ik mij weer. 
Gaat wel een tijdje duren. 
Dus geen nieuws is goed nieuws.

groet!

Sander

Hey,
 
Hoe gaat het bij jullie? Alles goed hoop ik.
 
Heb nu al diverse keren willen mailen, maar kwam er iedere keer weer niet van.
 
Zit momenteel in Kuala Lumpur en wilde mijnvlucht naar Australie gaan boeken, maar de website van de vluchtmaatschappij werkt niet.
Ze hebben hier ook een vestiging waar je kunt terecht kunt met al je vragen, natuurlijk is de fiets altijd een geval apart en het enige wat ze mij kunnen vertellen is dat ik mn fiets moet demonteren en in een doos moet stoppen.
Over de afmetingen, prijs etc weten ze me niks te vertellen.
Sta ik bijna een uur te wachten in de rij, wordt ik, als ik eindelijk aan de beurt ben, doorverwezen naar hun website.
Mooi niet dus, nu ben ik hier en wil ik antwoord.
Uiteindelijk toch al de nodige informatie gekregen.

Omdat ik nog niet precies weet wanneer ik wil vliegen naar Australie, besluit ik om nu nog niet te boeken, daarnaast zitten ook weer kosten aan vast als ik bij het loket boek, dus kan ik dit beter via internet doen.
Ivm de grote belanstelling voor de aanbiedingen met gratis vluchten bij Airasia werkt de website niet. Dus moet ik toch weer terug naar dat service punt.
Dit keer mag ik 2,5 uur wachten in de rij omdat er bijna 200 wachtende voor mij zijn.
Uiteindelijk heb ik toch mijn ticket en vlieg ik a.s. zondag naar Perth, Australie.

Alle nodige dingen zijn geregeld voor Australie, behalve die permits die je nodig hebt als je in de Outback gaat fietsen en door die Aboriginal gebieden komt.
Met de auto vaak geen probleem, maar met de fiets wordt je volgens de website niet toegelaten, alleen als er een volg auto meegaat.
Zie daar maar weer eens aan te komen, natuurlijk zijn er diverse mogelijkheden, maar daar gaat weer zoveel tijd en energie in zitten om dat regelen
Van vele fietsers heb ik gelezen dat het hun ook gelukt is om dit traject solo te fietsen, dus straks in Australie maar even langs het kantoor van de desbetreffende organisatie.
Voor het geval dat ik die permits niet geregeld krijg heb ik al een alternatieve route gepland, waar ik wel makkelijk een permit voor kan krijgen.
 
Zo gek veel foto's heb ik niet gemaakt de laatste periode, maar de volgende keer zal ik er weer wat door mailen.

In Singapore hebben mijn vader en ik afscheid genomen en fiets ik alleen terug naar het noorden richting Kuala Lumpur.
400km ongeveer langs de west kust van Malaysia.
Veel van de zee zie ik niet omdat er altijd wel n groot stuk land tussen ligt, huizen, en erg veel palmbomen in alle soorten en maten.
Het is wel mooi fietsen, met genoeg eet gelegenheden langs de weg, veel vriendelijke en enhousiaste mensen.
Kinderen die met mij wedstrijdje willen doen op hun kleine fietsjes, foto's worden gemaakt, en telefoonnummers/ emailadressen worden uitgedeeld.
Leuk om je zo welkom te voelen in een vreemd land.
De km's vliegen vliegen voorbij, iedere dag meer dan 100km. Slapen doe ik in hotels, soms goedkoop en soms wat duurder.
Slapen in mn tent is n beetje warm met die temperaturen buiten en ik zal vanaf volgende week genoeg in mn tent slapen. Of eigenlijk alleen maar, zodra ik
Perth verlaten heb.
Hier zit ik wel erg naar uit te kijken, buiten slapen is toch wel het mooiste wat er is.
 
Het contact met de bevolking lijkt nu weer meer geworden te zijn dan voorheen toen ik met mijn vader fietste.
Onlangs dat ik dan meer contact heb met de mensen die ik onderweg tegen kom is het toch even wennen.
Zeker tijdens het eten, dan mis ik dat gezelschap.
Nu hier in Kuala Lumpur is dat nog wat sterker, maar omdat ik nu al n paar daagjes op t zelfde adres blijf heb ik veel contact met de vaste gasten hier.
De andere westere toeristen leven allemaal langs elkaar heen en komen en gaan weer.
 
Nu voor het eerst heb ik een datum dat ik weer in NL ben.
ergens eind februari 2011.
Eerder dan dat ik eigenlijk zou willen, maar het is beter zo ivm aantal technische zaken, maar het avontuur gaat trouwens gewoon door want ik heb genoeg andere dingen die ik straks wil gaan doen.
 
Bijgevoegd een foto van de route die ik uitgestippeld heb op de kaart van Australie. Ik hoop dat er iets van af te lezen valt, doordat de foto niet helemaal helder is.
Gele route is 1e keus,
oranje is de 2e keus.
ong 7000 km
6 maanden in totaal.
 
Over een paar uurtjes ga ik vliegen, wil nog t een en ander doen, dus ga afsluiten nu.
 
Komende tijd zullen jullie niet veel van mij horen, maar dat zijn jullie zachtjes aan ook wel gewend denk ik.
Geen nieuws is goed nieuws in dit geval.
 
Tot later weer.
 
Groet
 
Sander

Hier in Thailand is het iig heel relax reizen. In mijn ervaring allemaal veel makkelijker dan in die vorige landen. Zo is het visum is voor een maand geldig en krijg ik dit gratis op het vliegveld. Als ik straks over land vanuit Cambodja kom, krijg ik weer een gratis visum voor 2 weken. De Thai zijn vriendelijk en behulpzame mensen. Slapen kun je bijna overal, zeker als je een tent meeneemt. Fijn vind ik ook dat de Thaise mensen niet continue naar je toe komen om iedere keer hetzelfde te vragen. Bijv: net als in India.
En eten... overal, goed, veel, gezond en voor ons als Westerlingen natuurlijk goedkoop. Ik heb niet het gevoel dat ik afgezet wordt met van alles en nog wat. Het fietsen gaat goed, maar is soms vermoeiend door de warmte. We fietsen dan van het ene drinkstalletje naar het volgende stalletje. En zo verder. Heel relax en qua km's doen we er niet zo veel, maar aan het eind van de dag zijn we toch moei genoeg. Na 130 km buiten Bangkok neemt t verkeer af en beginnen de heuvels. Lekker klimmen en afdalen, niet te steil of te lang. Maar daar komt verandering in. Bij het klimmen sta je bijna stil en heb je dus geen profijt van de rijwind en als je dan in de volle zon fiets gutst het zweet al snel over heel je lichaam heen. Na een afdaling voelt dat lekker koel aan en droogt t redelijk snel op. Totdat je bats, boem weer in 1x stil staat bij de volgende klim in de zon. In no time ben je weer nat van t zweet. Zo gaat dat iedere keer, heerlijk. 

We hebben 3 kaarten van Thailand bij ons, die alle 3 verschillende info geven. En geen van de 3 is correct.
De prijzen variëren van gratis tot 10 euro en die gratis kaart schijnt nog de beste te zijn. Zo zou er op 1 kaart helemaal geen weg lopen, zodat we terug moeten fietsen.
Op de andere kaart staat er een klein stippel lijntje, dus ik had gehoopt dat dit een mooi onverhard pad zou zijn.
En op de gratis kaart loopt de weg gewoon door. Uiteindelijk was die weg die er dus eigenlijk niet zou zijn geen onverhard pad, maar een gladde goed geasfalteerde weg waar ze in NL en België nog jaloers op kunnen zijn.
 
De toeristische attracties liggen inmiddels achter ons en het verkeer neemt af, en daarbij ook onze favoriete drink en eetstalletjes. Voor het eerst moeten wij nu meer drinken en eten meenemen. Dat is even wennen. Zo kwam mijn vader met nog maar een halve liter water over bij een restaurantje aangefietst. Zelf had ik ook niet veel drinken meer. Gelukkig was de redding nabij. Dit is nu de 1e keer in een jaar tijd dat ik bijna drinken te kort had.
 
Vaak slapen wij in hotels in kleine steden, bungalows, enkele keer in de tent, of in de tempel bij de monniken. Die laatste slaapplek is heel relax. Lekker onder de klamboe in de frisse lucht onder het wakende oog van Boeddha.
De volgende ochtend zijn we net te laat voor het ontbijt, maar we mogen pakken van wat er nog over is. De half afgekoelde rijst en groente smaakt ons goed. Eindelijk weer eens een goed ontbijt, want het ontbijt van de vorige ochtend was niet veel bijzonders. De chips, chocola en droge koekjes smaakte niet verkeerd, maar de hoeveelheid was te weinig
 
In een wat groter plaatsje aangekomen te zijn hebben we de nachttrein gepakt naar het noorden van Thailand.
Dit vanwege de verloopdatum van mijn visum, en de resterende tijd besteden we liever met het fietsen van Chang Mai naar Laos. 

Bergen hebben altijd een grote aantrekkingskracht op ons.
Morgen vertrekken we en ik moet mijn spullen nog pakken dus ik ga nu weer stoppen.
 
Groet,
 
Sander

Hey,
 
Hierbij nog wat foto's van mijn mountainbike trip in de Kathmandu Vallei. Deze korte fietstocht van een dag of 6 is een mooie afwisseling met het tourfietsen op de geasfalteerde wegen en het verblijf van een aantal dagen in Kathmandu. Bijna alles is onverhard, geen steden maar rustige dorpjes, gezonde lucht, mooie uitzichten, vriendelijke en behulpzame mensen maken deze trip tot een succes.
 
Volgens de reisorganisaties is het bijna niet mogelijk om deze tocht individueel te fietsen. Een gids wordt toch wel aangeraden. Daarnaast vertellen zij mij dat ik bepaalde wegen beter niet kan nemen omdat die te moeilijk zijn. Ik heb diverse reisorganisaties hierover gesproken en ze kiezen inderdaad veelal de andere route.
 
Mijn ervaring is anders. Het is zeker wel mogelijk, hetzij dat ik sommige stukken moet lopen omdat het te steil, te glad of te smal is. Dit is echter geen probleem. Voor mij eerder een speeltuin voor volwassen mensen.
 
Ik slaap iedere avond in de wilde natuur en diverse dorpjes. Ik leef met het ritme van de dag en soms een beetje met het honger gevoel. Iedere dag met zonsopkomst sta ik op en ga iets later na zonsondergang weer slapen. Geen stoffige en muffe hotel kamers meer voor mij, alleen de rust en een enkele nacht de regen met een onweersbui.
Soms wat nieuwsgierige dorpsbewoners die bij de tent komen kijken of wat kinderen die speciaal voor mij een warm kampvuur maken.
 
1 nacht heb ik op een militaire basis geslapen en met de onderofficier heerlijke noodle soep gegeten.
De volgende ochtend ben ik verder op stap gegaan met 2 sergeants, dit omdat de doorgaande weg niet mogelijk was om te passeren. Ook niet te voet. Ik moet vele kilometer terugfietsen en alsnog die andere route nemen, of het aanbod van de onderofficier aannemen. De toeristische korte route nemen met behulp van 2 van zijn mannen. Ik kies voor het laatste omdat dit echt geen enkel probleem is. Zijn mannen moeten ook naar Kathmandu, zelfde richting uit dus. Dit komt mij erg goed uit. Met 3 man duwen, trekken en tillen we de fiets met 15 kg bagage over het pad naar beneden. 300 m afdalen en later weer iets meer dan 1000 m klimmen. In het begin vooral met behulp van mijn twee kameraden en later eindelijk weer fietsend.
(Zou dit dan de reden zijn dat al die reisbureaus die andere route nemen? Nee dit gaven zij niet als rede op)
Al was een prachtig mooie dag en ik vind het jammer dat we weer afscheid moesten nemen.
 
Paar dagen later kom ik aan op een groot tempel complex met 150 monniken, mooi geplaatst boven op een berg. Hier neem ik een paar dagen rust, voor ik terug afdaal naar de jungle van betonnen gebouwen.
Eind januari vlieg ik vanuit kathmandu naar Bangkok.
 
In Bangkok aangekomen is het even wennen aan het klimaat en vooral de stilte in de stad. Geen getouter meer!!! Heerlijk, maar ik wordt wel regelmatig verrast door het verkeer. Als ik oversteek of afsla wordt er niet meer zo veel en hard getoeterd, oppassen dus.
 
Groet
 
Sander

Hey,
 
Hier wat ervaringen van afgelopen tijd:
 
Na kyrgystan verlaten te hebben met al onze visa's op zak zijn wij van Sary Tasch naar China gefietst. Met 'wij' bedoel ik: een Spaans koppel, Nederlands koppel en ik.
 
Momenteel ben ik in Pakistan en heb ik weer voor de eerste keer internet tot mijn beschikking, want in het westen van China is er nog geen internet en internationaal telefoonverkeer beschikbaar, misschien volgend jaar.
 
De sfeer hier in het Noorden van Pakistan op de Karakorum Highway (KKH) is veel relaxter dan wat wij vanaf China Kashgar naar de grens met Pakistan ervaren hebben.
De 1e avond in China verblijven wij in een goedkoop hotel aan de grens voor vrachtwagenchauffeurs.
Bij het betalen de volgende ochtend krijgen wij een handgemeen met de bazin over het bedrag wat we moeten betalen. Afspraak was 1 dollar p.p. en zij vraagt op het laatst 2 dollar p.p. Waarbij zij een extra 20 yen biljet uit onze handen grist die ze niet terug wil geven. Vervolgens veel geroep, geduw, getrek, dreigementen en bijten van beide kanten etc. etc Al met al n heel gedoe voor 4 dollar en een principe kwestie. WELKOM IN CHINA denken we nog met zijn allen. Dit gevoel wordt al helemaal versterkt toen wij die avond daarop in ons eerste Chinese wat grotere plaats aankwamen. Moe en voldaan zoeken wij een hotel in deze plaats. Tot het moment de politie ons meedeelt dat wij hier niet mogen slapen omdat er geen internationaal hotel is. We worden verzocht om naar Kashgar (hier is wel een internationaal hotel) te fietsen wat nog een hele dagafstand fietsen is, maar voor ons in ieder geval geen optie omdat het al donker begint te worden.
Na een lange doelloze discussie met de onvriendelijke politie zeggen we dat we maar gaan fietsen en onderweg wel kamperen. Dit begrijpen ze toch niet en ze knikken goedkeurend als ze Kashgar horen. Na 500 meter stoppen we al om n kampeerplek te zoeken. De politie achtervolgt ons in de auto en ze zetten de lichten uit zodat we zien niet zouden zien. Blijkbaar duurt het hun allemaal te lang en ze rijden door. Hierna rijden wij terug het stadje in en gaan alsnog naar het hotel. We genieten van het lekkere Chinese eten en het comfortabele hotel. Voor het hotel personeel is het helemaal geen probleem dat wij daar slapen, dit levert hun natuurlijk weer geld op.
 
De Pakistanen zijn zeer relaxte mensen en erg vriendelijk. Wij voelen ons vanaf het begin welkom. Vanaf de grens zwaait iedereen naar ons, zegt ons gedag, vraagt hoe het gaat en of alles goed is. Dit in grote tegenstelling met de landen van Centraal Azie waar iedereen alleen maar vraagt:
Waar ga je heen en waar kom je vandaan. Zonder hallo te zeggen. Een enkele keer vragen ze nog iets anders, maar omdat zij geen Engels spreken en wij hun taal niet verstaan houdt die conversatie ook weer snel op en blijft het zeer beperkt. Waar ik vooral een hekel aan heb is:  als ik in Tajikistan met hoge snelheid van een berg afdaal en er twee van die 18 jarige militaire mij drukgebarend tot stilstand dwingen, waarbij ik denk van dit moet toch wel erg belangrijk zijn anders fluit, roep en zwaai je niet zo hard, dus laat ik maar stoppen. Die remweg is nu eenmaal wat langer als je hard afdaalt met volle bepakingen en de jonge militaire pakken al hun walkie- talkie om hun collega's in te seinen dat ik doorgereden ben zonder te stoppen voor hun. vervolgens sta ik stil en de militaire gebaren dat ik terug naar boven moet komen, ik wenk hun van kom zelf maar naar beneden. jij moet mij zo nodig hebben. vervolgens vragen ze: Waar ga je heen en waar kom je vandaan? dan roep ik kom uit Afrika en ik ga naar Istanbul.
Dan zie ik ze twijfelend kijken van waar liggen die plaatsen toch? En denk ik ondertussen waarom fiets ik anders op de Pamir Highway van Tajikistan naar Kyrgystan, waar maar 1 weg is???????
Vervolgens stap ik weer op en daal af zonder iets te zeggen. Achter mij hoor ik ze nog roepen: Document, Paspoort, Control. Hier geef ik geen gehoor aan.
(Deze jonge militaire hebben niks te doen. Mijn Duitse medefietser reed voor mij en de jonge militaire hebben hem te laat opgemerkt, omdat ze lagen te slapen. Ik kwam een paar minuten later aangefietst en van ellende laten ze mij maar stoppen.)

Ondertussen ben ik weer meer afgedaald op de Karakorum Highway en in eerste instantie was mijn plan om het vliegtuig te nemen van Gilgit naar Islamabad, maar omdat ik niet van vliegen houd als ik mijn fiets mee moet nemen, en omdat het erg omslachtig was om alles hiervoor te regelen heb ik besloten om met de bus te gaan.
24 uur in een rammelende bus op een slecht wegdek is ook geen feest, dus ben ik uiteindelijk 130 km verder gefietst met een Engelse collega. (Stuk tussen Gilgit en Chilas wordt afgeraden om te fietsen) Geadviseerd wordt te vliegen of met de bus welke weer een militaire escort krijgt)
 
De eerste dag gaat redelijk makkelijk, flauwe klimmetjes, aardig wat km afdalen en een lekker zonnetjes zorgen ervoor dat de km's voorbij vliegen. Qua hoogte zitten we nu een stuk lager en Nanga Parbat van 8126 M hoog lijkt nu nog indrukwekkender. Heel erg mooi om te zien allemaal.
Minder mooi om te zien zijn die stofwolken die iedere keer veroorzaakt worden door al het verkeer. De weg is onder constructie en op hele stukken compleet opengebroken. Vooral de typische Pakistaanse trucks laten veel stof opwaaien en blazen zwarte roetwalmen naar buiten. Dit is echt een verschrikking voor mijn longen. Zeker als je astma heb, maar gelukkig heb ik daar sinds lange tijd weinig last meer van. Maar na deze dag fietsen doen onze beide longen zeer. Ik schijnt er meer last van te hebben als die Engelse fietser. Nu na 5 dagen moet ik nog steeds flink hoesten zoals ik de laatste 8 jaar niet meer gedaan heb.
 
Aan het eind van de dag besluiten we om bij een kampement van de militaire en Chinese bouwvakkers te gaan bivakkeren. De Chinese bouwen aan de KKH en de Pakistaanse militaire zijn hier voor hun bescherming.
De Taliban staat niet toe dat er buitenlanders geld verdienen in Pakistan. Het is daarom risico voor de Chinezen om zonder beveiliging aan de KKH te werken. We zijn van harte welkom om bij de militairen de nacht door te brengen. Dit is geen enkel probleem. We zette onze fietsen weg en worden geleid naar een kleine kamer, waar 6 bedden staan.
In het midden van de kamer staan 2 grote lompe zware kisten. Deze dienen als opslag voor de wapens en als tafel om op te eten. Het is stoffig en donker in de kamer, maar het gezelschap is goed en we hebben een amusant gesprek met de mannen. De chef spreekt redelijk Engels en kan ons van alles vertellen over het leven in Pakistan vwb wonen en leven toerisme, werk etc etc. hij laat ons een de revolvers zien die we mogen vasthouden, net als 'n mitrailleur. Ermee schieten is helaas niet toegestaan in dit gebied, dit komt wellicht een andere keer. Het eten is simpel, maar na een dag fietsen smaakt het goed.
Later op de avond slapen we in een katoenen tent, naast het gebouw met de militaire. We krijgen 1 militair bij ons in de tent uitgerust met wapens en al. Voor de veiligheid.

Die avond gebeurd er niks en de volgende dag ontbijten we eerst om vervolgens vroeg van start te gaan. Het plan was om in dezelfde avond direct de bus te nemen van Chilas naar Besham (200km van Islamabad vandaan). Zo kunnen we meer fietsen, hoeven we minder tijd in de bus te zitten en kunnen we het gevaarlijkste stuk toch nog met de bus doen, wat dan toch redelijk veilig zou zijn. Die avond is er geen bus die plaats voor ons heeft. De volgende dag zou er iedere keer een bus komen, maar die kwam niet. We hebben besloten om een kaartje te gaan reserveren voor de dag erop, zodat wij wel plaats hebben. Nu is het alleen mogelijk om de kaartjes te reserveren in Gilgit waar we net vandaan komen. Even later blijkt dit niet nodig te zijn, omdat er toch een bus aankomt gereden met genoeg lege plaatsen.
We passen er met zijn allen in, 23 man dicht op elkaar gedrukt, voor een busrit van 12 uur in een minibus, door de nacht zonder militaire begeleiding dit keer. 12 Uur later, 330 km verder en n hele nacht zo goed als niet geslapen te hebben ben ik blij dat ik die bus uit kan stappen. zo geradbraakt als ik ben. Kan mij niet herinneren wanneer ik de laatste keer zo moei ben geweest. Eerst ontbijten we, en daarna nemen we afscheid. Ik zoek het eerste beste hotel op wat ik kan vinden en ik duik onder de wol. Aan fietsen wil ik nu even niet denken. De Engelse fietser moet verder naar Islamabad, want hij heeft een afspraak met een journalist en zijn visum verloopt over 2 dagen.

Momenteel zit ik in een klein plaatsje op de KKH. Ik had gehoopt dat het hier wat veiliger zou zijn, maar de politie heeft de mensen van mijn hotel gewaarschuwd, dat ik na zonsondergang beter niet naar buiten kan gaan, en als ik naar de bazaar wil dat ik dit het beste met 1 of 2 politiemannen kan doen. In de vroege avonduren hoor ik wederom diverse schoten en dit begint inmiddels voor mij normaal te worden. Van de aanslagen heb ik nog niks meegekregen, behalve dat men mij waarschuwt om niet naar de grote steden te gaan en daar lang te blijven.
Dat komt mooi uit, want hier geef ik toch niks om en deze liggen toch niet op de route.
 
Op naar het ogenschijnlijk veiligere India. Misschien niet zoveel problemen met terroristen, maar al die Indiërs willen toch van plaats A naar B en dat doen ze helaas niet allemaal te voet of met de fiets, dus dat verkeer zal een andere uitdaging worden. 
 
 Groet
 
Sander

hey,
 
Ik zit er op dit moment wel echt serieus aan te denken om terug te fietsen. maar ik heb ook altijd gezegd dat dit ook zo kan veranderen en dat ik weer snel op de stoep sta in NL. plannen veranderen snel he.
 
zodra ik in india ben heb ik die winterspullen niet meer nodig, als ik terug fiets nat weer wel, maar dat wordt wel geregeld. is lange termijn planning. als mijn ouders me op komen zoeken op die boerderij in Australie of zo kunnen ze het meenemen. 

De visums zijn eerlijk gezegd het makkelijkst te regelen onderweg en niet in NL. daar hebben ze echt geen verstand hoe het zit met reizigers die lange tijd weg zijn. en de NL ambassades zijn zeker niet behulpzaam naar NL reizigers. zo heb ik n aanbevelingsbrief nodig, normaliter tegen n kleine betaling af te halen bij iedere ambassade en hier in Bishkek hebben ze daar nog nooit van gehoord. in Kazachstan geven ze die ook niet uit en na n telefoontje naar de nl ambassade in teheran blijkt dat ik die brief zelf op moet komen halen. in NL zelf schiet het ook niet op en  zelfs via visumdienst.nl beweren ze dingen die niet juist zijn. ze weten gewoon niet waar ze over praten. veel klachten dus van mij en dat NL stel over de NL amb.
al met al geen Pakistans visum te krijgen, misschien maar beter ook zo met die onveiligheid daar.
 
ergens in de 20 februari ben ik vertrokken dus ben al weer eventjes weg. was benieuwd hoe ik het zou ervaren na 6 maanden, erg goed dus. en we gaan nog lang niet naar huis.  yesss!een prachtig leven heb ik, dit is wat ik wil en het voelt goed. werken komt straks wel weer eerst lekker genieten van mijn gezonde lichaam en bestaan. 

Ik ga nu nog wat uitzoeken over Pakistan en we moeten weer n vliegticket kopen voor onze weg terug en nog meer van die dingen. Na Bishkek ga ik dus naar China en daar zal ik langere tijd geen internet hebben. 

de volgende mail zal dan ook wel over meer dan een maand zijn vanuit het te drukke en chaotische indiaaaaaaa!!!
alle gekheid op de fiets.
 
mzzl

Salaam,
 
Hieronder n kort algemeen verslagje van de afgelopen landen, maanden. Er valt veel te vertellen over alle ervaringen, maar het is niet mogelijk om die allemaal te benoemen. Heb nu zomaar wat neergezet wat mij te binnen schiet.
 
Ga nu weer lekker uit eten, die energie aanvullen voor straks. Leven is goed als je fietst en zelfs als je nog even moet wachten op die visa.

Goededag!
 
Alles goed hier in Bishkek in Kyrgystan.
Zeker na al het negatieve nieuws over het verkrijgen van een Chinees visum, lijkt het voor de 1e keer echt mee te zitten. Het is toch mogelijk, al kost het wat tijd en veel vragen, maar tijd heb je als je zo'n fietstocht maakt.
Alleen met de inval van de winter nu, is het wel prettig als alle visa's soepel verlopen. Dus hopelijk niet al te veel sneeuw op de Karakorum highway van China naar Pakistan.
 
Dmv een technisch probleem met mijn achternaaf in Turkmenistan is het voor mij niet mogelijk om Turmenistan in 5 dagen fietsend te doorkruizen. Dus jammer genoeg niet die 550 km in 5 dagen afleggen in de hitte. Hier zat ik erg naar uit te kijken maar helaas heb ik dit liftend moeten doen. Liften met een backpack is makkelijk, maar met een fiets met volle bepakking die niet vooruit of achteruit te rollen is gaat het wat moeilijker. Geluk bij een ongeluk ontmoet ik hierbij een jongen die mij wegbrengt met zijn 4X4 jeep. Eerst naar zijn familie, eten en slapen, daarna 250 km verder naar de Uzbekistaanse grens. 20 km voor de grens wordt ik uitgenodigd door een andere familie die een restaurantje runt. Zo blijf ik hier nog n dagje hangen.
Heel de dag door eten en drinken. Lekkere vis met groenten, aardappels etc. etc. In de avond lekker buiten slapen onder de sterren hemel. In zo'n geval is het niet erg om problemen met je fiets te hebben. Ik heb een goede tijd gehad in Turkmenistan bij diverse families, en ik kijk hier graag naar terug. Een van de zoons heeft geprobeerd de naaf te repareren, maar dit was maar tijdelijk succesvol.
Paar lagertjes minder, een stuk of 5, maakt niet uit volgens hem. Er zitten er toch genoeg in. Daar heb ik zelf andere ideeën over.
 
Al met al was ik blij dat ik rond middernacht in Samarqand, Uzbekistan arriveerde. Hier heb ik meer dan 8 diverse taxi's, minibussen, prive voertuigen en bussen voor moeten nemen. Heel die rit heeft bijna 20 uur tijd gekost. Na 20 uur reizen als dit ben ik veel vermoeider dan 20 uur op de fiets.
Nee, dat backpacken is niks voor mij. Zeker niet met de fiets.
 
In Samarqand aangekomen ontmoet ik in het questhouse een andere fietser die het zelfde probleem heeft. Zijn oude naaf is nog enigszins goed en deze kan ik van hem overnemen zodat ik mijn tocht kan vervolgen. Hopelijk is deze goed genoeg voor de Pamir Highway. Zeker weten doe ik niet, dus ga ik niet helemaal gemakkelijk op pad. Heb absoluut geen zin om weer te moeten backpacken met de fiets in de hand. Zeker niet in Tajikistan. Gelukkig heeft die achternaaf het al die tijd goed uitgehouden, maar ik ben blij dat ik nu een nieuw exemplaar heb. Rijd wat meer  ontspannen.
 
In Tajikstan aangekomen blijf ik de eerste nacht slapen in een stadje. De eigenaar van dit questhouse en ik mogen elkaar niet en de volgende dag leid dit tot een conflict. 
Die nacht heb ik zeer slecht geslapen in een te warme kleine ruimte waarvan maar 1 raam open kan. Met barstende koppijn stap ik in een te dure taxi en wordt ik naar de hoofdstad Dushanbe gebracht. Deze rit duurt 8 uur, over onverharde wegen in de bergen met een bergpas van ongeveer 3300 meter. Absoluut geen pretje.  Al met al blij dat ik in Dushanbe aankom en vervolgens in een zeer slechte homestay wordt uitgenodigd. Bij deze homestay moet ik 10 dollar betalen, en dat is incl avondeten en ontbijt. De volgende dag moest ik nog eens 10 dollar betalen voor allerlei kleine dingetjes. Dit heb ik uiteraard niet gedaan en dit leid ook weer tot een conflict. Dit was voor mij een dreigende situatie en dan ben ik blij dat ik dat busje met pepperspray bij me heb. (Die gebruik ik normaliter alleen voor de wilde honden). Gelukkig is deze situatie niet geescaleerd en ik betaal die extra 10 dollar niet. Op heel deze reis heb ik nog geen problemen gehad met mensen, en nu ineens 2X achterelkaar. Welkom in Tajikistan denk ik nog bij me zelf! Ik moet wel zeggen dat de volgende ervaringen alleen maar positief zijn in Tajikistan en dat de mensen altijd vriendelijk waren.
 
Vanwege de oponthoud die ik heb gehad in Iran t/m Uzbekistan ben ik te laat in Tajikistan, Dushanbe. Op 15 augustus heb ik nl een afspraak met 4 andere fietsers om gezamenlijk de Pamir Highway te fietsen. Mijn huidige visum voor Tajiksitan is ook al bijna afgelopen en deze moet ik dus verlengen. Men vertelde mij dat dit erg makkelijk is en dat dit maar 1 dag duurt.  In de praktijk blijkt dit dus erg moeilijk te zijn,. Het duurt een week of langer. Gelukkig heb ik iemand leren kennen bij de Duitse ambassade die alles voor mij regelt in 1 werkdag. Daarnaast moet ik mij zelf registreren binnen 3 werkdagen omdat ik working permit heb gekregen en geen toeristen visum. Speciaal permit voor de Pamir en een andere registratie worden ook afgehandeld, alles binnen een week tegen de normale kosten. Geluk bij een ongeluk dus. Allemaal erg saaie dingen waar ik een grote hekel aan heb, en in deze week werd ik ook ziek.
Flink balen aan de ene kant, en aan de andere kant ook wel een goede tijd gehad met diverse andere fietsers. Zelfs het vertellen hierover is saai. Wat ben ik blij dat ik eindelijk verder kan fietsen. Eindelijk dat hooggebergte in!!!!
 
De eerste dag fietsen begint gelijk goed, 3 diverse groepen kinderen gooien stenen naar mij, 170 dollar verloren en veel te weinig geslapen na een avond in het cafe gezeten te hebben. Moraal is laag die dag, maar het tij keert zodra ik een mooie plek heb gevonden om mijn tent op te zetten in een dorpje. Iets van 20 kinderen helpen mij mee om de beste plek voor de tent te zoeken. Zij geven mij groenten, fruit en een watermeloen. Een paar volwassenen komen ook nog even kijken en sturen de kinderen weg. Paar minuutjes later keert de rust terug en ik kan genieten van een heerlijke frisse gezonde nachtrust in de bergen van het prachtige Tajikistan.
 
De volgende ochtend ontmoet ik een Duitse fietser met een ligfiets die ik eerder al heb ontmoet in Samarqand. Wij hebben precies hetzelfde plan en besluiten om gezamenlijk verder te fietsen. Helaas lopen onze visa op een andere datum af en moeten wij ook weer snel afscheid nemen.
Gezamenlijk fietsen wij samen iets van 8 dagen door de vallei en bergen. Wij zien Afghanistan aan de andere kant van het water en beklimmen onze eerste bergpas van boven de 3200 m hoogte. Het contact met de lokale bevolking is goed en maken veel leuke en grappige dingen mee. We slapen in onze tent in afgelegen gebieden, dorpjes en in tuinen van mensen. Op een avond zien wij een stuk of 5 roofvogels lange tijd laag bij de grond vliegen. Dit is mooi om te zien, maar niks vergeleken met wat ons de volgende avond staat te wachten. Dit maal vliegen er misschien 200 of meer roofvogels boven ons hoofd. Zoiets hebben wij nog nooit gezien en hier blijven we lang naar kijken.
 
Het fietsen gaat lekker totdat ik weer ziek wordt. dit duurt een paar dagen, maar trekt ook weer helemaal weg. Op het begin van de dag dacht ik nog: ik moet afhaken na 20 km, want dit is veel te zwaar. Lichaam werkt niet mee, de lichtste versnelling werkt niet, net als mijn achterrem. Op het eind van de dag hebben we toch meer dan 80 km gefietst en meer dan 1200 m geklommen over n onverharde weg. Ik voel mij nu ook weer beter en heb er weer helemaal zin in. Heel die dag doet mijn lichaam zeer en wil ik  alleen maar rusten en slapen, maar doordat ik toch doorzet verdwijnen die klachten dit maal en het maakt mij mentaal sterk.
 
Dit zijn allemaal dingen die er bij horen en al die minder leuke ervaringen wegen niet op tegen alle mooie dingen die ik mee maak. Het heeft allemaal zo zn charme en als je in zo'n mooi gebied fietst met zulke vriendelijke mensen dan kun je niet chagrijnig zijn. De landschappen zijn uitgestrekt en leeg, het lijkt allemaal immens groot terwijl Tajikstan niet zo'n groot land is. De foto's die ik gemaakt heb kunnen niet weergeven hoe mooi het daar is.

In Khorog nemen wij een paar rustdagen en ontmoeten we andere fietsers en toeristen. Wij eten alle verbrande calorien weer aan en bij het restaurant zien ze ons graag komen. Fietsers eten nl veel. Zeker na zo'n zwaar traject.
Het is komen en gaan van toeristen en we moeten we weer afscheid nemen. Zo gaat het altijd.
 
Een opmerkelijk fietsers waar ik goed contact mee heb is een Engelsman die van Tajikistan naar Vietnam fietst.
In de winter door China, slapend in zijn tent of in Questhouses. Dit is niet bijzonder, zoveel fietsers doen dit. Maar hij heeft maar 8 kg bagage en fiets op een 2e hands fiets van 30 jaar oud. en hij slaapt in een zomerslaapzakje in een goedkoop tentje. Eten en drinken kan hij bijna niet meenemen en hij is daarom ook afhankelijk van de lokale bevolking. Dit is in grote tegenstelling tot mij en daarom hebben wij hier veel interessante discussies over. 2 dagen voor ik Tajikistan verlaat ontmoet ik hem weer en besluiten om gezamenlijk naar Kyrgystan te fietsen. Op iets meer dan 4000 m hoogte zetten wij mijn tent op in een oud gebouwtje. dit is ivm de wind. Het ziet er naar uit dat het gaat sneeuwen, en rond 1600 uur is het 3 graden. In de nacht zal het veel kouder zijn. voor mij geen probleem, maar die Engelsman ziet het niet zitten. hij hoopt dat er nog n jeep langs komt die naar Kyrgystan gaat zodat hij mee kan liften. Dit maal heeft hij geluk en even later verlaat hij mij. Ik blijf alleen achter in de bergen, in de koud, harde koude wind en met sneeuw op komst. Whooow. Wat een gevoel krijg je dan in 1 keer. Onbeschrijflijk. Ja, dan besef je pas hoe immens groot die bergen zijn, hoe kwetsbaar je als mens kunt zijn en hoe belangrijk goede uitrusting is.
Ik maak mij nergens zorgen om, ik vertrouw op om mijn spullen en slaapplek. Als het gaat sneeuwen zit ik hier redelijk beschut, heb genoeg eten en drinken voor 4 dagen en mijn visum verloopt pas 3 dagen later terwijl de grens maar een dag fietsen hiervandaan is. Die nacht is het lekker frisjes, er valt wat natte sneeuw en in de ochtend gaat het nog iets meer sneeuwen. Om 0900 is alle sneeuw op de weg verdwenen en ik pak mijn spullen in en fiets snel verder, want ik zag meer donkere wolken aankomen.
Deze donkere wolken blijf ik gelukkig voor, ik houd niet van fietsen op een glad wegdek. De volgende dag hoor ik van die Engelsman dat er beneden die pas waar ik sliep een kleine 10 cm sneeuw is gevallen. Sneeuw heb ik niet gezien op het wegdek, wel een heleboel plassen water.
 
Op de Pamir Highway heb ik heel mooi gefietst, prachtige bergen, uitzichten, bijzondere ontmoetingen met mensen, mooie slaapplekken. Dit alles mis ik al gelijk op het moment dat ik afdaal naar Kyrgystan. Het eten zal ik hier niet missen. Om nu als ontbijt, middag en avond eten brood, boter en suiker met thee te eten/drinken breekt mij wel op. Dan ben ik blij dat ik mijn eigen favoriete fietsmaaltijd kan bereiden: Pasta met ketchup, groente uit blik en tunafish! Altijd goed en het begint nooit te vervelen. Het smaakt ook altijd lekker na een dag fietsen. 
 
In Kyrgystan aangekomen is er veel meer eten te verkrijgen. Ik neem een taxi van Sary-Tasch naar Osch, vandaaruit vlieg ik naar Bishkek waar ik op visumjacht ga.
Na een ochtend van ambassade naar ambassade gerend te hebben besteed ik mij tijd aan eten en drinken in diverse eetgelegenheden. pizza's, shoarma, kip, groente, turks of chinees eten, maakt allemaal niet uit. Smaakt allemaal erg goed, kost niet veel naar onze begrippen en ik eet er veel van. Gelukkig doe ik dit niet alleen. In het questhouse ontmoet ik weer andere backpackers en fietsers. Twee fietsers komen uit NL en fietsen dezelfde routeals ik, samen brengen we de tijd door en de tijd vliegt. Het visum voor China en India hebben wij inmiddels in ons paspoort staan. Hopelijk volgt Pakistan snel. Al weet ik niet zeker of ik nu door Pakistan wil fietsen.
 
Nog een paar dagen en dan reizen we weer naar Sary- Tash waar onze fietsen staan. In sary- tash is er niet veel eten te verkrijgen in vergelijking met Bishkek, maar in vergelijking met Tajikistan weer een heleboel. Het is dus maar net van welke kant je het bekijkt. Ik ben blij dat ik mijn winterspulletjes nog een maandje goed kan gebruiken en  daarna naar huis kan sturen. Vanaf India schijnt de zon weer volop!
 
Groeten,
 
Sander

Groet!
 
Sander

Lekker avondeten met het hele gezin. Ik hoef zelf maar een enkele keer ın de week te koken. de rest van de avonden wordt ik uitgenodigd.

In een klein stadje regelde de politıe een kampeer plek voor ons. Normaal gesproken is er in dit stadje geen camping maar met overleg en een heleboel op en neer gebel is er toch een mooi plekje geregeld voor ons.
Verhaal is veel langer maar volgt andere keer.

Na een paar dagen rust in Istanbul viel de eerste dag fietsen zwaar. Misschien dat het ook aan de hoeveelheid bagage lag.

Hoi,
 
Griekenland laat ik achter me en ik rij verder richting Turkije.
 
Deze foto is gemaakt aan de kust vlabij Alexanderoupoli. De asfaltweg veranderde hier in 'n mooie onverharde piste waar weinig verkeer rijd. Zo heb ik n paar uurtjes mogen hobbelen. Hier krijg ik aardig honger van dus maakte ik 'n lekkere pasta maaltijd klaar om de energie weer aan te vullen.
 
Achteraf gezien was dit niet nodig, want nog geen half uur fietsen verder word ik uitgenodigd door een oude visser van 72 jaar om te komen eten en drinken.
Het is inmiddels al later op de dag en ik kan mijn tent opzetten naast zijn vakantie woning. Vroeg in de avond ga ik samen met hem en nog een Duitse toerist vissen op het water. D.w.z. netten uitgooien en de volgende dag de vangst binnen halen. Dit is een mooie afwisseling op het fietsen en dit is ook precies wat het fietsen zo leuk maakt. In totaal iets van 12 kg inktvis gevangen en 8 kg vis of zo.
Ik kon nog 3 dagen langer blijven, maar ik wil graag naar Turkije dus hier scheidde onze wegen weer. Op naar nieuwe ontmoetingen en ervaringen.
 
Groet, Sander

een van de vele taferelen in dit land.
Italiaanse espresso drinken met de lokale bevolking.
als ik niet uit kijk kom ik dit land niet uit. om de haverklap wordt ik bijna uitgenodigd om koffie te drinken en voor n praatje. al is de conversatie erg oppervlakkig omdat de ik geen Albanees spreek en de bevolking vaak zeer slecht Engels en/of Duits.

de grote nationale weg van Albanië.
op deze wegen ben ik met mijn fiets in het verkeer eindelijk eens een keer in het voordeel. Als men vraagt in Albanië wat ik vind van hun wegen, zeg ik fantastisch, kan niet beter. De wegen zijn zo slecht dat de auto's zo langzaam rijden dat ze geen gevaar vormen voor de fietsers.

11-4-2009 

Helaas zijn niet al die zwerfhonden zo rustig als deze.
Op de camping waar ik nu slaap maken die beesten zoveel lawaai dat ik om de haverklap wakker wordt.

Hallo allemaal,
 
Alles gaat nog steeds goed. Ik zit nu in Skohder, Albanië en fiets morgen naar Tirane. Daarna fiets is verder naar het zuiden richting Griekenland. De precieze route weet ik nog niet. Krijg hier van diverse mensen te horen dat er in Gyrokaster sneeuw ligt en dat ik er nu niet kan fietsen. Misschien dat het over een paar dagen weg is. Ik zal t wel zien. Indien er teveel sneeuw ligt kan eventueel met de ferry naar Griekenland. Liever niet natuurlijk.
 
Het weer is erg afwisselend, maar met mijn kleding en uitrusting kan ik mij daar makkelijk op aanpassen en heb ook geen problemen hiermee. Zon, regen wind wisselen elkaar af. De ene dag fiets ik in korte broek en fietsshirt met lange mouw, de volgende ochtend wordt ik op 550m hoogte wakker in mijn tent met harde wind en natte sneeuw. Leuk tot op het moment dat ik ontdek dat mijn remblokken voor en achter versleten zijn en ik niet meer kan remmen. De vorige dag hier nog geen last van gehad. Uiteindelijk 550m te voet met de fiets in mijn hand afgedaald naar het plaatsje Bar,wat een aardige krachtinspanning was om die fiets met mijn armen tegen te houden. In Bar heb ik nieuwe remblokken gemonteerd, wat lang duurde omdat ik dat nooit eerder had gedaan. Maar goed dat ik dat niet boven in de bergen had gedaan want het begon harder te sneeuwen. De volgende keer zal het iig sneller gaan.
 
Ga in de zomer zeker nog een keer terug naar Bosnië en Montenegro, als de bergpaden vrij zijn van sneeuw. Aardige mensen, lekker eten, mooie bergen, reden genoeg dus. Onderweg doe ik leuke contacten op en wordt ik regelmatig uitgenodigd om te drinken etc. Blijf daarom ook wat vaker ergens plakken en qua afstand schiet het reizen niet echt op, maar dat is niet erg. Moet alleen voor november het Himalaya gebergte uit zijn.
 
De honden onderweg beginnen met steeds meer te irriteren, maar dat went onderweg nog wel. Anderhalve dag en 1 nacht heeft een zwerfhond mij vergezeld. Deze heeft iets van 25 km met mij meegerend in de bergen, dit was weer wel erg leuk. Ik heb hem wat te eten gegeven bij de supermarkt en sindsdien is hij bij mij gebleven. Leuk eindelijk een eigen hond wat ik al zolang wil, maar ook lastig omdat hij absoluut niet luisterde. Hij had een hekel aan auto's en andere honden. Wat ik ook heb dus dat ging goed samen. De lokale bevolking was niet blij met mijn komst omdat 'mijn' hond iedere keer voor hun auto's sprong en hun honden aanviel. Dus wou ik er van af. Ging iets snelles dan ik had gehoopt. Tijdens de afdaling kon hij mij niet bijhouden en is waarschijnlijk aangereden door een auto want ik heb hem niet meer gezien. Constateerde dit veel later en ben niet teruggereden. Leven gaat verder, iig voor mij. Raakte wel gehecht aan dat beest, onlangs dat het voor korte tijd was.
 
In Montenegro nog zitten gokken met de politie tijdens werktijd en de volgende ochtend kwam ik deze weer tegen tijdens een verkeerscontrole. Nog even blijven hangen daar, muziek geluisterd, eten en drinken. Lijkt op het beeld van hangjeugd wat je in NL wel ziet. Krijg ik nog een hoefijzer van 'n kg of zo toegestopt van die beste man. Had hij weer gekregen van zijn moeder, brengt geluk. En dat geluk heb ik volgens hem hard nodig hier in Albanië, ik zou op z'n minst beroofd en in elkaar geslagen worden. Volgens andere nog veel erger. Tot nu toe nog helemaal geen problemen gehad. Volgens een paar toeristen hier die ik sprak, zijn zij ook gewaarschuwd maar hebben alleen maar positieve ervaringen opgedaan.
 
Zo gaat het 't het verhaal maar door, iedere dag weer. Ben het fietsen nog lang niet beu, en hou het nog wel n tijdje uit. De foto's die ik mee wil sturen schieten niet echt op dus dat komt n andere keer.

Via de verwarmingsbuizen hebben wij vernomen dat Sander, ondanks de harde wind en regen, ontzettend naar zijn zinheeft. Hij heeft nu al zo veel meegemaakt en mensen ontmoet dat hij er nu al een boek over zou kunnen schrijven. Hij wordt bij stoplichten en op straat vaak aangesproken. Mensen zijn op het begin nog even afstandelijk maar na enkele minuten vragen ze hem het hemd van het lijf. 

Hij is verder ook nog enkele dagen ziek geweest maar heeft er eigenlijk zo van genoten dat ie amper in de gaten had dat ie ziek was. Hij stond op een camping ergens in een klein dorpje waar hij gratis op mocht staan. En die oude dametjes uit het dorp hebben hem goed verzorgd. Ze maakte eten en lekkere warme thee voor hem. Hij is helemaal wild over Bosnië. De mensen schijnen daar echt ontzettend aardig te zijn. 

Hij is nu in Montenegro in het dorpje Bar. Dat ligt helemaal in het zuiden tegen Albanië aan. Hij zal dan vandaag ook de grens over gaan. Het zal jullie misschien opvallen dat ie nog niet zo ver is gekomen maar door alle omstandigheden: ziek, het weer, waterzak vergeten en de gezelligheid overal gaat het ook niet zo snel. Maar ondanks dat heeft ie het ontzettend naar zijn zin en hij melde dat als het zo door gaat dat hij zich niet snel zal vervelen.

Namens Sander allemaal de groeten en bij de eerst volgende grote stad hoopt hij ons allemaal even te kunnen mailen.

Hallo allemaal,
 
Alles goed hier in Montenegro. Vandaag rustdag en ga morgen verder dit kleine landje bekennen, daarna naar Albanië en Griekenland. Alles gaat vanzelf en zit al helemaal in dat reizigers ritme. Gevoel van tijd heb ik niet meer echt. Alleen als het om 0600 licht wordt en ik om 1800 een slaapplaats gevonden moet hebben omdat het al vroeg donker is. De pauzes laat ik bepalen wat ik onderweg tegenkom, en het weer.
 
Zal vandaag later op de dag proberen om alsnog wat foto s te versturen. En anders over een tijdje dat ik n dvd met foto s opstuur, heb er dan meer als genoeg, zal vast wel wat bruikbaars tussenzitten.
 
Heb nu lang genoeg binnen gezeten dus ga ik buiten van de zon genieten en wat te eten halen.
 
De groeten aan iedereen en tot mails weer.
 
Groet!